Wouter Bos is tien jaar te laat
26 januari 2010
Categorie: Algemeen
18 april 2002. Ik herinner me die dag nog als gisteren. De afsluiting van het grote Congres Ketens & Netwerken in het Kurhaus te Scheveningen. Wouter Bos en nog twee heren achter de forumtafel op het podium. In de zaal 600 werkers uit de publieke sector. Het debat werd geleid door hoogleraar Paul Frissen die de heren alle ruimte bood om niet over het centrale onderwerp van de dag te praten. Toen ging het mis.
Het begon met de vraag van Ad de Rooij die in de zaal op de eerste rij zat. Ad is een gepassioneerde innovator binnen Rijkswaterstaat. Ad vroeg aan het gezelschap achter de tafel met de blik op de zaal: ‘Waarom zit weer de gevestigde orde achter de tafel?' Op het podium bleef het stil.
Vervolgens stelde Wiebe de Jager, een aanstormend talent die met zijn eigen website grote indruk op mij had gemaakt, vanaf de achterste rij de vraag: ‘Ja, ik dacht dat we het over ketens en netwerken zouden hebben. Weet u wat dat zijn? Een voorbeeld. Ik ben hier omdat Anja van der Aa mij mailde, mij attendeerde op dit congres en mij de gelegenheid bood om te komen. Dat is netwerken!'
Op het podium bleef het nog steeds stil.
Toen pakte levenskunstenaar Els Schopman, die ergens halverwege in de zaal zat, het woord. ‘Ja, en waarom zit Anja van der Aa niet achter de tafel', vroeg zij.
Op het podium en in de zaal werd het doodstil. De dagvoorzitter versteende, wist niet wat te doen. We keken elkaar aan. En omdat hij niets zei of deed, kwam ik zelf in actie. Ik liep naar het podium en ging naast Wouter Bos zitten.
De eerstvolgende vraag uit de zaal was meteen voor mij. ‘Waarom zijn ketens en netwerken zo populair?' Mijn antwoord: ‘Omdat de mensen in de uitvoering aandacht willen. Aandacht voor hun werk en hun prestaties'. Een applaus vanuit de zaal.
De volgende vraag was aan Wouter, wat hij van die ketens en netwerken vond. ‘Nou', zei Wouter, ‘bij netwerken kan ik me iets voorstellen maar met ketens heb ik niets. Ik interrumpeerde hem en vroeg hoe het dan mogelijk was dat wij hier met 600 mensen in de zaal zaten en de hele dag over ketens en netwerken hadden gesproken. Niet alleen plenair, maar ook in zo'n twintig workshops'. Daarop zei Wouter: ‘Ach, die aantallen komen ook naar onze PvdA-congressen'. De zaal moest lachen. Een groep vrouwen verliet demonstratief de zaal.
Over een punt waren we het fundamenteel oneens. Wouter zei dat het in de politiek vooral gaat om het overtuigen van mensen. Ik antwoordde dat dit een ouderwets opvatting van politiek is die niet past in een netwerksamenleving. We begrepen elkaar totaal niet.
Na afloop heb ik Wouter de hand geschud. Het was bedoeld als kennismaking en als afscheid. Ik vond Wouter de meest oninspirerende politicus die ik ooit in mijn leven heb ontmoet.
Ik moet aan dit moment denken bij het lezen van de verkorte versie van de Den Uyl-lezing door Wouter Bos.
Wouter heeft het over ketens en dienstbaarheid. Hij is tien jaar te laat.
Commentaar
Er is nog geen commentaar gevonden.
